Tradycja i renoma

Region grójecki nazywany jest „największym sadem Europy”, o tradycjach sięgających XVI wieku. Początek rozwoju sadownictwa w okolicach Grójca przypada na okres panowania Królowej Bony, która w 1545 roku otrzymała duże połacie ziemi na tym terenie. Dzięki jej staraniom w powiecie grójeckim było wówczas kilkakrotnie więcej sadów dworskich niż w powiatach ościennych. W XIX w. duże zasługi w propagowaniu produkcji jabłek grójeckich odegrali duchowni, którzy zajmowali się uprawą jabłoni oraz uczyli innych, jak wyprodukować owoce. W 1918 roku powstała na tym terenie pierwsza w Polsce przechowalnia owoców. Umożliwiła ona sprzedaż jabłek w miesiącach zimowych, kiedy brakowało na rynku owoców wysokiej jakości. Bardzo dynamiczny rozwój sadownictwa grójeckiego nastąpił po II wojnie światowej, czego dowodem jest powstanie Zakładu Doświadczalnego Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa. Zakład ten stał się wzorcowym gospodarstwem, na przykładzie którego lokalni sadownicy uczyli się nowoczesnych metod uprawy drzew owocowych. Dzięki temu w miarę upływu czasu wydajność sadów grójeckich systematycznie rosła. O znaczeniu sadownictwa dla społeczności okolic Grójca świadczą między innymi coroczne obchody Święta Kwitnących Jabłoni.